โรงเรียนลูกบาศก์

สำหรับตัวผม

ตอนแรกก็กะสมัครเฉยๆนะ สารภาพว่าไม่ได้คิดจริงจังอะไร

แต่พอเริ่มเล่นไป ได้อ่านของคนอื่น ได้ทำการบ้านให้ลูกชาย ได้เริ่มคุยกับผู้ปกครองท่านอื่นๆ

มันรู้สึกดี...มันสนุก มันรู้สึกว่า เราต้องมีความรับผิดชอบมากพอแล้วนะ เหมือนกับตอนนี้เรามีคนที่อยู่ในปกครองของเราต้องดูแล ช่วยเหลือ แล้วก็ใส่ใจกับเขาจริงๆ

เพราะพอถึงตอนนี้ ผ่านมาสี่เดือนเนี่ย เขามีชีวิตขึ้นมาแล้ว เริ่มจะมีความคิดเกี่ยวกับเพื่อในด้านที่ลึกกว่าพบหน้าครั้งแรก เริ่มจะรู้จักเพื่อนสนิทบางคนยิ่งขึ้น และที่สำคัญมากตอนนี้ในรร.ลบ.ก็เริ่มจะมี"ความรัก"แล้วเสียด้วย

คิดว่ารร.ลบ.ดีอยู่แล้วทุกอย่างครับ ทั้งเพื่อนร่วมห้อง อาจารย์ รวมไปถึงผอ. ผมว่าทำอย่างที่ผอ.ทำยากนะ ที่ต้องไล่อ่านทุกอย่างของทุกคนในรร.แล้วสามารถคอมเม้นต์ได้อย่างละเอียด

ส่วนตัว อยากให้มีโรงการสองนะ มีเพื่อนผมอีกหลายคนรอส่งลูกหลานเข้ามาเรียนล่ะ*หัวเราะ*


ปล.ผมเป็นคนเรียบเรียงความคิดไม่ค่อยเก่ง ต้องขอโทษด้วยนะครับถ้าเกิดสับสนไปบ้าง*โค้ง*

#1 เรื่องโรงเรียนสองนี่ถึงอยากทำก็ทำไม่ไหวอะ
เพราะแค่นี้ผมก็เหนื่อยแล้วเหมือนกัน
การที่ทำอะไรแบบนี้ทั้งๆที่เป็นปีจบก็เสี่ยงใช่เล่น

แนะนำว่าเพื่อนคนไหนที่อยากเล่นจริงๆเนี่ย
เดี๋ยวพอเทอมสองผมอาจจะรับบุคลากรอื่นน่ะ
ใครมีไอเดียอะไรไว้ก็เตรียมมาได้เลย
และใครที่เสนอบุคลากรพิเศษที่คิดว่าโรงเรียนจำเป็นต้องมี
ก็สามารถemsเสนอมาที่ผมก่อนก็ได้
ผมจะพิจารณาเป็นคนๆไป

อนึ่ง ที่ผมจำเป็นต้องจำกัดจำนวนเท่านี้ก่อน
เพราะจะได้ดูแลอย่างทั่วถึง
และสามารถคุมธีมโรงเรียนไว้ได้น่ะครับ
เพราะถ้ามากเกินไป มันอาจจะเริ่มหลุดประเด็นน่ะ

ตอนนี้ขอแค่ให้คนที่อยู่ในนี้แล้ว ตั้งใจตามกำลังความสามารถที่มีก็พอแล้วล่ะ
ผมบอกทุกครั้งว่า ผมไม่ได้คาดหวังว่าคนที่มาจะต้องเก่ง
เพราะผมต้องการให้ที่นี่ทำให้คน"เก่งขึ้น"เป็นหลักครับ
โดยที่นี่จะเป็น"โรงเรียน"ที่สอนด้วยประสบการณ์ตรงครับ

ตอนที่เห็นครั้งแรก ก็คิดชอบใจ ถูกใจ เลยตกลงใจขอเป็นส่วนหนึ่ง และรี่ไปเสนอหน้าชวนคนรู้จักมาเล่นด้วย

ผ่านไปสักพัก ยิ่งชอบใจ โดนใจ ตื่นตาตื่นใจ และรู้สึกว่า สิ่งนี้เป็นสิ่งพิเศษ สิ่งนี้ไม่เหมือนสิ่งอื่นที่เราเคยผ่านมาก่อน สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราอยากให้ออกมางดงาม ไปพร้อมๆกับทุกๆคน

ผ่านไปหลายพัก ความตื่นตาตืนใจอาจน้อยลง (ตามกฏของเข็มนาฬิกาครับ) แต่ไม่ได้ทำให้ความชอบใจและถูกใจน้อยลงตามไปด้วยเลย แม้เราคนหนึ่งหยุดพัก เพื่อนเราที่เหลืออาจไม่หยุด วันใดที่เพื่อหยุดพัก เราก็ช่วยเป็นกำลังให้เ้พื่อน ดันให้ทุกๆสิ่งค่อยๆก้าวไปพร้อมๆกันได้

จน ณ ปัจจุบันกาล ดีใจ พอใจ และใส่ใจ ตามเท่าที่โอกาสจะเอื้ออำนวย และนึกขอบใจทุกๆคน ที่เป็นส่วนหนึ่ง ของทุกๆส่วนของสิ่งนี้

และขอพยากรณ์ตัวเองว่า ในอนาคต (อันใกล้? หรือไกล? ผมไม่รู้เหมือนกันครับ) จะรู้สึกประทับใจ กับสิ่งนี้ยาวไปครับ



ฮะฮะฮะ มันออกมาแปลกๆ มีความรู้สึกว่าน่าจะอ่านรู้เรื่องคนเดียว. (หรือเปล่าครับ?) แหะแหะ

สิ่งที่อยากจะบอก ผมว่าผมมีนะ แต่ตอนนี้ยังนึกที่จะเขียนไม่ออกล่ะครับ ถ้านึกออก และมีเวลาเมื่อไร จะแวะมาแจ้งเน้อ

สำหรับ รรลบ. แล้ว

ผมได้รู้จักโครงการ ก็เนื่องจากการเข้ามาเยี่ยมชมบล๊อก
ของโคค่อนอยู่เป็นประจำ ได้เห็นโครงการที่น่าสนใจ ก็เลยส่งตัวละครเข้ามาร่วมด้วย...
คิดในตอนนั้นว่าคงเป็นโครงการที่พัฒนาการ์ตูนและเรื่องราวของนักเรียนไทยอีกทางหนึ่งครับ

เมื่อเวลาผ่านไปตัวละครเริ่มมีมากขึ้นและหลากหลายมากขึ้น ความตื่นเต้นและสนุกก็มีมากตามไปด้วย
ผมเลยคิดค่ายดอยขึ้นมาเพื่อเสริมกิจกรรมให้สนุกมากขึ้น ผมคิดว่ามันคงเป็นกิจกรรมเล็กๆ แต่พอมีเพื่อนมามากขึ้น มันกลายเป็นค่ายที่ยาวเหยียดได้ไงไม่รู้ อิอิ

ผมติด รรลบ. มากขึ้น เข้ามาดูแลลูกชายและเพื่อนๆ
เกือบทุกวัน เข้ามาทุกครั้งก็มีความสุขและรอยยิ้มทุกครั้งกลับไป ทุกคนเป็นมิตรและเป็นกันเอง...
ทำให้สังคม รรลบ. เป็นสังคมที่น่าอยู่มากๆครับ

กิจกรรมและการบ้านเริ่มเข้มข้นมากขึ้นเรื่อยๆ
และก็ตื่นเต้นคิดมากทุกครั้งที่การบ้านออกมา เพราะว่าด้วยการที่ส่วนตัวเป็นคนที่แต่งฟิคไม่ค่อยเก่ง เลยคิดหนักหน่อย แต่ก็เป็นการพัฒนาการแต่งเรื่องได้ดีมาก

ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มลงตัว ถึงแม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็สามารถเห็นภาพของ โรงเรียนไทยได้เป็นอย่างดี
ถึงแม้เพื่อนๆบางคนจะเงียบๆไป แต่คนที่อยู่ก็ทำให้ไม่เหงาได้เช่นกัน เรื่องราวทุกวันมีการพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ

อนาคตความชัดเจนในทุกตัวละครก็คงมากขึ้นตามมา โรงเรียนก็จะมีเรื่องราวมากขึ้น สนุกมากขึ้นนั่นเอง
อาจมีการต่อยอดในการทำกิจกรรมต่างๆ เพื่อแชร์ประสบการณ์และจินตนาการกันมากขึ้น

เป็นกำลังใจให้ทุกคนครับ...
รัก รรลบ. ครับ


ถ้ามีข้อเสนอแนะจะมาเสนอนะครับค่อน
สู้ๆๆๆๆๆ ครับ ขอบคุณที่สร้างกิจกรรมดีๆครับ

#2 จะหยุดพักบ้างก็ไม่เป็นไรหรอกเน้อ
แค่ยังแวบๆมาดูเพื่อนๆบ้างก็โอเคแล้วล่ะ
แล้วเมื่อมีแรงบันดาลใจมากพอที่จะเขียนเรื่องก็ค่อยทำก็ได้
เราเน้นความค่อยเป็นค่อยไปและมาจากใจมากกว่าการบังคับ
ถ้านึกอะไรจะบอกเพิ่มก็บอกในรีพลายใหม่ได้นะ

#3 ต้องบอกว่าตอนนี้มันไปไกลอย่างที่ตอนแรกไม่ได้คาดไว้เลย
อย่างที่ว่าแหละ เรื่องมันคงจะเข้มข้นไปเรื่อยๆ
และที่สำคัญคือ เรื่องสนุกได้โดยที่ยังมีความเป็นโรงเรียนไทยอยู่
แค่นี้ก็เป็นไปตามที่ผมตั้งใจแล้วแหละครับ
ที่เหลือก็ปล่อยให้เวลาเคี่ยวประสบการณ์ของทุกคนต่อไปเนอะ

ส่วนตัวนี่พี่สมัครเข้ามาเล่นด้วยเพราะเห็นตรงที่ค่อนเน้นว่า โรงเรียนไทย-นักเรียนไทย-ที่อย่างมีพื้นฐานในประเทศไทย น่ะ บางทีถ้าค่อนตั้งออกมาเป็นโรงเรียนเหมือนกันแต่ เป็นโรงเรียนฝรั่ง-โรงเรียนญี่ปุ่น แบบนั้นพี่คงไม่สนเท่าไหร่

บอกตรงๆพี่ดีใจนะที่ค่อนคิดทำโครงการนี้ขึ้นมา โดยเฉพาะพยายามเน้นให้เป็น เนื้อเรื่องของประเทศไทย-โดยคนไทย-เพื่อคนไทย

ตัวพี่ก็ไม่ถึงกับบ้าคลั่งชาตินิยมมากหรอก แต่ถ้าค่อนจำได้พี่เคยจัดการไทยคลับที่ดีเอ(ขออนุญาตนอกเรื่องนิดแต่เพื่อเน้นประเด็น) แต่พี่ต้องบอกว่า ส่วนนึงพี่ผิดหวังกับปฏิกิริยาที่ตอบกลับมามาก อย่างเคยจัดประกวดอยู่ 2-3ครั้ง ผลตอบรับน้อยมากทั้งๆตอนก่อนหน้ามีเสียงให้จัดประกวดมากมาย แต่พอจัดจริงๆ มีคนส่งงานมาจอยแค่หยิบมือเดียว ตอนนั้นเองที่พี่รู้ว่าการดูถูกและละอายในอะไรที่เป็นของชาติตัวเองของคนสมัยใหม่ๆเข้าขั้นวิกฤตแล้ว(ในยุคเมื่อ3-4ปีก่อน)

อย่างประกวดเครื่องแต่งกายแบบไทยๆ อันนี้พี่ก็ย้ำเน้นแล้วเน้นอีกว่าไม่ใช่ต้องเป็นชุดไทยอลังฯ แค่ชุดนักเรียนคอซอง ชุดตำรวจไทย ชุดลูกเสือเนตรนารี คอกระเช้าผ้าซิ่นอะไรก็วาดมาเถอะ ขอให้เป็นอะไรที่คนไทยใส่กันแล้วมันต่างจากของประเทศอื่นเท่านั้นเอง.... มีคนวาดชุดในชีวิตประจำวันส่งแค่ 3 คนเองมัง?

....ไม่เข้าใจว่าของที่เห็นๆในชีวิตประจำวันทุกวันเนี่ย มันทำให้รู้สึกกระดากมากเลยเหรอที่ต้องวาดออกมาหรือทำผลงานเกี่ยวข้อง? ถ้าบอกว่าเห็นทุกวันเบื่อมันธรรมดาๆไป อันนั้นเข้าใจ แต่เบื่อ-ดูธรรมดาๆ ไม่ได้ความว่ามันมีอะไรให้ต้องน่าอายเกี่ยวกับของเหล่านั้นนะ

พี่ว่าโครงการนี้ดีมากๆในการส่งเสริมให้คนคิดจะร่วมกิจกรรมต้องสนใจหันกลับมาศึกษาอะไรรอบๆท้องถิ่นกำเนิดตัวเองมากขึ้น ที่ผ่านมาก็ได้เห็นอะไรดีๆจากการบ้านและงานอิสระของหลายๆคน เกี่ยวกับการเอาสิ่งรอบๆตัวที่หลายๆคนไม่เคยให้ความสนใจมาเป็นส่วนประกอบหรือกระทั่งจุดหลักในเรื่อง ถึงจะน้อยนิด แต่มันก็เป็นจุดเริ่มต้นในการจุดให้คนรู้สึกว่า "ของทั่วไปที่เราเห็นซ้ำๆกันทุกวันจนชินตา ไม่ใช่ของน่าอายแล้วยังสามารถเอามาเป็นส่วนประกอบในการสร้างสรรค์อะไรได้ เพียงแค่เราให้ความสนใจมันบ้าง ไม่มัวปิดใจว่าของที่เห็นทุกวันห่วย / น่าอับอายน่ารังเกียจ เพราะมันไม่ใช่ของเมืองนอก"

ออกแนววกวนและน้ำท่วมทุ่งมากไปหน่อย แต่ความเห็นพี่ก็เน้นตรงชอบมากๆที่เน้นตรง ให้ทุกคนลองสร้างสรรค์แบบปรับเข้าหาความ "เป็นไทย(โดยไม่จำเป็นต้องบังคับให้ไทยสุดกู่แบบหักดิบ ชนิดมัดจุกแบกกระดานชนวนมาเรียน)" นี่แหละจ้า

พูดซะดิบดี โครงการส่งเสริมความเป็นไทย ของตัวเองยังไม่ได้ทำเลย อ๊ากกกกกก

ดีนะ
ชอบหละ
สนุกดี

แต่บางการบ้านก็ไม่อยากทำ
คิดว่าค่อนข้างรู้สึกขัดแย้งกับลักษณะนิสัยของตัวละคร
(อาทิ ปลูกถั่ว และ duel)
คิดว่าจะดองไปจนกว่าจะมีไอเดียที่สื่อออกมาได้ดีจริง ๆ ดีกว่า

ตอนนี้คนเริ่มมาก
จน overload แล้วเจ้าข้าเอ๊ย
อาจเป็นเพราะไม่มีเวลามากเหมือนเมื่อเริ่มโครงการด้วยก็ได้นะ
แต่ขยันอ่านไม่เท่าค่อนจริง ๆ
เสียดายที่ไม่มีโอกาสศึกษาทุก ๆ ตัวละครอย่างลึกซึ้ง

ไม่ต้องคิดมากนะ
ยังสนุกอยู่
ขนาดสังขารจะร่วงโรยแล้วยังอยากอ่านงานของคนนั้นคนนี้อยู่เรื่อย
เสียดายที่ช่วงนี้อารมณ์ศิลป์และไอเดียหายวูบ

ด้วยภารกิจที่รัดติ้วอยู่ทุกท่วงท่า

เป็นกิจกรรมที่ผมชอบมากเลยครับ

ตอนแรกไปเห็นโครงการนี้ที่บล็อกพ่อกิ๊ฟ เห็นมันน่าสนใจดีเลยลองติดตามไปดูที่บล็อกพี่ค่อน ถูกใจมากเรื่องคอนเซ็ปนร.ไทย ประกอบกับที่ตอนนั้นอยากลองฝึกแต่งฟิคดูเลยสมัครซะ โดยที่ถือโอกาสกลับมาใช้บล็อก(หลังจากดองไปครึ่งปี)

ตอนนี้ผมว่ารรลบ.มันเป็นนิยายเรื่องยาวที่เติบโตในตัวเองไปแล้วล่ะครับ เพราะตัวละครหลายๆตัวมีมิติมากขึ้น ตัวละครที่คนสร้างหายหน้าหายตาไปก็มีคนมาแต่งเติมเสริมประเด็นให้


ปล เป็นเหมือนคีเลยครับ ตอนนี้overloadตัวละครไปแล้ว เยอะจนจำผิดๆถูกๆไปเลย

ปล2 ความจริงผมไม่ค่อยเห็นด้วยเรื่องการหยุดเวลามากนักหรอก ผมอยากจะเห็นตัวละครของตัวเองจบการศึกษาออกไปมากกว่า แล้วค่อยมาเริ่มใหม่อีกครั้งด้วยตัวละครใหม่ในปีที่4 หากนักเรียนมันหยุดแค่3รุ่นผมว่ามันกร่อยๆน่ะ

ของปุ้นไปเจอที่บล็อกแม่ลี่ลี่ล่ะ แล้วก็ตามมาดูที่บล็อกพี่ค่อน
(จริงๆก็แอบเงาบล็อกผอ.อยู่แล้ว แหะๆ)
ก็เออ..น่าสนุกดีเว้ย มันไม่จำกัดวิธีนำเสนอ จะวาดจะเขียนก็ได้
ไหนๆแล้วจะได้ฝึกวาด+แต่งเรื่องไปเลย
เป็นนักเรียนไทย ที่ไม่เคยมีใครเอามาเล่นจริงๆซักทีด้วย
เลยลองมันซักตั้ง...อยากรู้มันจะเป็นไง

กะจะเอามันสนุกๆ
แต่ไปๆมาๆ ตัวละครที่เราเสนอไปวันนั้น
จากตัวแบนๆมีด้านเดียว ได้พูดได้คุย ทำการบ้าน
เล่นกับตัวละครอื่น มันเกิดพัฒนาการ แล้ว..
มันก็เริ่มจะมีชีวิต มันจับต้องได้ มันเหมือนว่า
ตัวละครตัวนั้นเป็นลูกเราจริงๆแล้วล่ะค่ะ

ตอนนี้รู้สึกว่ารรลบ.เป็นเหมือนโรงเรียนตัวเองเลย^^
ผู้ปกครองก็น่าร้ากกทุกคน(ฮิ้วว)

สุดท้าย...
เห็นด้วยกะ MDนะ อยากเห็นตัวละครของเรา
จบการศึกษาออกไป ถ้าหยุดเวลาไว้มัน...จะกร่อยๆ
ของบางอย่าง หยุดเวลาไว้ตลอดไปก็ไม่ดีหรอกค่ะ
อะไรที่เป็นไปตามช่วงเวลาที่เหมาะสมของมัน
..นั่นแหล่ะถึงจะดูว่ามันมีชีวิต

รู้จักโครงการนี้จากบล้อกพี่เดครับ ตอนแรกที่เห็นก็เกิดแบบว่า...โอ๊ะ โครงการอะไรหว่า ประกวดคาร์แรกเตอร์นักเรียนรึ? หรือมีคนเขียนการ์ตูนที่ไหนอยากได้คาร์แรกเตอร์เด็กแล้วไม่รู้จะออกแบบยังไงรึเปล่าหว่า?(คิดไปนั่น...)

หลังๆมาเริ่มเห็นว่าเย้เยมีการบ้าน 1-2-3...ฯลฯด้วยแฮะ...ดูท่าจะไม่ใช่แค่ประกวดละวุ้ย(เพิ่งกระจ่าง)

หลังจากนั้นก็ติดตาม อาจจะไม่ตลอดแต่ก็พอรู้ว่าเป็นยังไง
ที่จริงอยากสมัครนักเรียนนะ แต่รู้ตัวช้าไป(มาก) ก็เลยได้แต่ตามดูห่างๆ(อย่างห่วงๆ ฮ่า..)ยังหวังอยู่เลยว่าจะมีรับสมัครอีกมั้ยน้า~(เลยเขียนตัวละครเล่นๆเอาไว้ตั้งแต่ตอนนั้นเลย ประมาณว่าถ้าสมัครอีกจะได้เอามาใช้ทันด่วนเลย)

จนวันที่มีข่าวรับสมัครครู ตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะเป็นครูหรอกนะครับ เพราะ คิดว่าตัวเองก็รุ่นเดียวกับนักเรียน ร.ร.ล.บ.เลยนิ จะเป็นครูนี่ไหวเร้อ...(ข้ามวัยตัวเองไปมาก)
แต่สุดท้ายก็สมัคร เพราะทนเสน่ห์ร.ร.ล.บ.ไม่ไหว ยังไงก็ลองดูซักตั้งวะ (ฮา)

ตอนนี้สมัครแล้วก็รู้สึกว่า...ไม่มีอะไรน่ากลัวกว่าที่คิดนะ (เกร็งผอ.ครับ เพราะตอนแรกดูท่าเป็นคนจริงจังนะเนี่ย คิดอยู่ว่าเรื่อยเปื่อยแมนอย่างเราเข้ามาผอ.จะเคืองมั้ยน้า)ทุกคนก็ดูเป็นกันเองดี

ตอนนี้ ร.ร.ล.บ. เหมือนนิยายใหญ่เรื่องนึงที่มีการพัฒนา(ที่เห็นได้ชัดที่สุดตอนนี้คือ"ความรัก")และในอนาคตก็จะพัฒนาต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นทางไหน ผมก็ยินดีที่จะติดตาม

จะเรียกว่าโรงงการ ร.ร.ล.บ. เป็นพื้นที่ลองตัวเองในอนาคตได้มั้ยน้า เพราะในการบ้าน4B ที่มีการเขียนหลักสูตรนั่น...เล่นเอาเครียดไปเหมือนกันนะ แต่ก็คิดว่าเป็นการปูพื้นอนาคต(สารภาพนิดหน่อย...ความจริงผมคิดว่าถ้าจบมหาลัย(ซึ่งอีกนาน)แล้วคงเป็นครูนี่แหละครับ)

ตอนนี้ ร.ร.ล.บ. เป็นการบ้านนอกเวลาของผมซะแล้วล่ะ*หัวเราะ* แต่ผมว่าก็ดีล่ะอย่างน้อย แทนที่ผมจะออกไปตะลอนๆนอกบ้าน สู้เอาเวลาสร้างความสัมพันธ์กับสมาชิกใน ร.ร.ล.บ. ดีกว่า

เห็นด้วยกับความคิดของพี่เด ส่วนหนึ่งที่ผมสนใจโครงการนี้เพราะคำว่า"บนพื้นฐานความเป็นไทย" ผมชอบนะที่มันเป็นจินตนาการที่มาจากประเทศไทยเรื่องใกล้ตัว (ท่ามกลางกระแสนอกที่มาแรงเหลือเกิน จนไทยชักเลือนลาง)

อ้ะ,ว่าแล้วไปปั่นโครงการสร้างเสริมความเป็นไทยดีกว่า

ปล.เจ้าของคาร์แรกเตอร์แต่ละคนน่ารักครับ ยังคิดเล่นๆอยู่เลยว่าจะมีมีทติ้งผปค.นักเรียน+ครูมั้ยน้า~ คงโดดไปแจมด้วยคนล่ะครับ

ตอนนี้ดูโอลิมปิคอยู่ เลยว่าจะตอบละเอียดทีหลัง
แต่พอดีมีประเด็นที่น่าสนใจ เลยขอตอบก่อนให้ทันใจ

ผมว่าผมคงจะไม่หยุดเวลาแล้วล่ะ
ถ้าเกิดกิจกรรมยังเดินหน้าไปเรื่อยๆได้แบบนี้
ที่เหลือก็ลุ้นว่าผมจะสามารถวาดตัวละครให้ต่างออกไปได้ถึงไหน

ดีใจที่ชอบกันนะ เดี๋ยวประเด็นย่อยจะมาตอบให้ต่อครับ

เดิมทีรู้จักบลอคพี่ค่อนจาก Link favourite แล้วก็กดๆจิ้มๆต่อๆกันมา

ตามบลอคไปๆมาๆ พี่ค่อนก็เสนอโครงการโรงเรียนลูกบาศก์

ขอบอกเลยว่าตอนแรกอ่านรายละเอียดโครงการก็รู้สึกอยากเล่นแล้ว ก็เลยตัดสินใจสร้างน้อมิ้นท์ขึ้นมา มีจุดเริ่มต้นมาจากหลายๆสิ่งหลายๆอย่างที่เราชอบ แล้วไม่ได้ทำ หรือมันทำไม่ได้ ก็เลยเอามารวมๆกัน

อยากบอกว่าอะไรๆที่เห็นๆกันอยู่ตอนนี้ ผิดจากที่คาดไว้ไปเยอะ ตอนแรกไม่คิดเลยว่าจะมีเพื่อนร่วมห้องตั้งสี่สิบกว่าคน เดิมคิดว่าซักยี่สิบห้าก็เจ๋งแล้วล่ะ

ต่อมา เราไม่คิดนะว่าเขาๆทุกคนจะมีความกลมในตัวได้มากมายอะไรขนาดนั้น นึกว่าจะเป็นแบบตัวละครที่มีด้านเดียว ใครรั่วก็รั่วแหลก ใครเงียบก็เงียบกันให้ตายไปข้าง แต่นี่มันเหมือนคนอ่ะ คือมีรัก โลภ โกรธ หลง เกลียด ชอบ เป็นปกติเลย

ถึงเวลานี้ ผ่านมาสี่เดือน จะเรียกได้ยังคะว่าเป็น Cubic Addict น่ะ

#6 ผมเองตั้งใจให้มันเป็นตัวอย่างการใช้ข้อมูลพื้นฐานความเป็นไทยแหละ
จนถึงตอนนี้ผมก็ยังเชื่อว่าถึงเล่นบริบทไทยก็สนุกได้
แต่ก็ตามที่พี่เข้าใจแหละ ผมตั้งใจที่จะไม่หัวเก่าจนเกินไป
เรามาคนละครึ่งทางระหว่างการอนุรักษ์กับความสนุกในแบบใหม่
ถือว่าเรามาเรียนรู้กันและส่งเสริมกันครับ

#7
ตามที่เคยบอกแล้ว การบ้านที่ผมเขียนไว้ ไม่จำเป็นต้องทำทุกอันในทันที
คิดได้เมื่อไหร่ค่อยเขียนจะดีกว่า เลือกเอาที่ตัวละครเรามีประเด็นจะเล่น
บางการบ้านอาจจะเอามาเขียนทีหลังก็ได้นะ เช่นการบ้าน9
ส่วนเรื่องoverloadนี่ผมเองก็ยังเป็นครับ
แต่ผมคิดว่ารับครูประมาณนี้ก็น่าจะกำลังดีแล้วล่ะ
เดี๋ยวนานๆไปก็จะเริ่มคุ้นเคยกับครูมากขึ้นเช่นกัน
และที่สำคัญ ความตั้งใจของผมก็สำเร็จแล้ว
ก็คือการที่รับสมัครครูช่วงเปิดเทอม
ทำให้เรามีเรื่องราวต่อเนื่องไม่ขาดช่วงครับ

#8
ผมตั้งใจให้กิจกรรมนี้มีการเติบโตของตัวละครในระยะยาวครับ
มันไม่ใช่แค่โชว์ความโก้รอบเดียวจบแบบคาแรคเตอร์ดีไซน์
แต่เป็นการแสดงให้เห็นเสน่ห์ของตัวละคร
ที่เกิดจากการสะสมประสบการณ์และเพิ่มความลึกครับ
ส่วนเรื่องหยุดเวลานั้น หลังจากที่ได้อ่านเหตุผลกันแล้ว
ผมเลยว่าจะไม่หยุดแล้วล่ะ ให้มีจบการศึกษาดีกว่า
จริงๆผมแหละเป็นฝ่ายเหนื่อย และไม่รู้จะทำไปได้อีกสักกี่ปี
แต่ถ้าเพื่อนๆยังสู้อยู่ผมก็สู้ขาดใจครับ
(ส่วนครูนั้นผมจะใช้ระบบที่ว่า ถ้าขาดการติดต่อในช่วงเริ่มปีการศึกษาใหม่ ก็จะเปิดรับคนใหม่มาแทนครับ)

#9
กิจกรรมนี้มีจากความคิดที่ว่า
ตัวละครจะมีมิติได้ก็เกิดจากกระจกหลายด้าน
นั่นคือมุมมองจากตัวละครแต่ละคนแหละ
เราแต่ละคนจะช่วยให้ตัวละครทั้งของตัวเองและเพื่อนๆ
ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆตามกาลเวลาครับ

#10
ที่จริงผมก็เคยคิดอยู่นะ ว่าการจะรับตัวละครที่เป็นครูจะต้องดูอายุคนแต่งไหม
แต่คิดไปคิดมา ผมเลือกที่จะเชื่อมั่นและรอคอยการพัฒนาครับ
แล้วพอได้เห็นว่าจริงจังกับการเขียนกันแบบนี้ผมก็ดีใจครับ
แล้วก็อย่างที่เข้าใจครับ นี่ไม่ใช่คาแรคเตอร์ดีไซน์
แต่ตอนแรกที่ผมเริ่มคิดจริงๆ ก็กะว่าคงแค่เอามาฝึกวาดนะ
พอเริ่มไปสักพักถึงได้คิดว่า มาเล่นกันเป็นเรื่องเป็นราวดีกว่า
และเรายังคงยึดมั่น"พื้นฐานความเป็นไทยในชีวิตจริง"ต่อไปครับ

นานาอ่านบล็อกพี่ค่อนแล้วเห็นพี่ค่อนประกาศรับน่ะค่ะ
เป็นช่วงที่นานาเข้าเอ็กซ์ทีนพอดี น่าสนใจมากๆเลยส่งเหมือนฝันเข้ามาเรียน

ชอบโรงเรียนลูกบาศก์ตรงที่ได้ฟีลของ "โรงเรียนไทยในปัจจุบัน" และที่เจ๋งคือมันไทยได้โดยไม่ต้องฝืน

ขอบคุณพี่ค่อนที่ทำโปรเจกต์นี้ขึ้นมาเน่อ

จุดสำคัญอีกอย่างก็คือการพัฒนาของตัวละครนี่แหละค่ะ ไปๆมาๆ รู้สึกเหมือนได้อ่านนิยายเรื่องใหญ่ ที่ตัวละครมีความลึกซึ้งขึ้น(เรียลลิสติกมากๆ ให้ตายเถอะ)

แถมเป็นลูกเราซะด้วยสิ

ตอนแรกก็ติดตามบล็อกโคค่อนอยู่แล้ว
(เป็นนักวาดที่ชื่นชมคนนึงเลย)
แล้วก็ช่วงนึงเจอบล็อกเพื่อน(เบ)
ที่สร้างใหม่เพื่อเข้ามาเล่น รรลบ.
ก็ติดตามมาเรื่อยๆ รู้สึกสนุกดี
แต่ละคนก็มีลักษณะหลากหลาย

ติดตามมาจนข้นได้ที่แล้ว
ก็อยากส่งมามีส่วนร่วมด้วย
พอดีตอนนั้นมีโอกาสได้เจอกัน
ก็เลยคุยปูทางไปบ้างบางส่วน(ฮา)

เลือกตัวละครที่ถนัด ครูห้องพยาบาลนั่นเอง
เนื่องจากมีแคแรกเตอร์ที่อยากเขียน
ก็เลยส่งมาร่วมสนุกด้วย(หมอโชคนั่นเอง)
ว่าจะพยายามสอดแทรกความรู้ทางการแพทย์ไปให้ด้วย
แต่สุดท้ายก็ไม่ค่อยเนอะ55

ช่วงหลังๆที่ผ่านมาติด รรลบ.มากๆๆ
ติดมากระดับที่ว่าจะสอบแล้วยังเล่นอยู่เลย
มันสนุกมากๆ บอกไม่ถูก มีเรื่องราวต่างๆมากมาย
มีคนรับส่งเรื่องราว รู้สึกมันมีชีวิตขึ้นมา
เล่นทุกวันเลยจริงๆนะ

ตอนนี้คิดว่า รรลบ.ไปไกลมากแล้ว
มันใหญ่ขึ้นแล้วก็มั่นคงมากขึ้น
น่าจะไปต่อยอดทำอะไรซักอย่างได้
(ทำโดซะเลยเป็นไง 55)

เรื่องมีทติ้ง จริงๆก็แอบคิดอยู่นะ
ว่าไงจัดเลยดีมั๊ย ผอ.

จริงๆตอนแรกพิมพ์ตอบไว้ซะยาว แต่ข้อความดันหายหมด เซ็งไม่มีอารมณ์ตอบแล้วซะงั้น เฮ่อ~

#14
จริงครับ ผมก็รู้สึกว่ามันสมจริงสมจังขึ้นเรื่อยๆ
จากการบ้าน1ที่เป็นการเขียนแบบคิดสนุกไปเรื่อยๆ
แต่พอเริ่มดำเนินเรื่องไปเรื่อยๆ
เหมือนกับตัวละครมันเริ่มเป็นคนบอกเองว่าจะทำอะไร
อย่างภูมิเนี่ย พอผมกลับไปลองอ่านการบ้าน1แล้ว
ตอนนั้นเราก็ยังเขียนไม่ลึกเท่าไหร่เลย
เทียบกับตอนนี้แล้วดูมีมิติขึ้นมาเพราะเนื้อเรื่องจริงๆ

#15
เสียดายคุณเบที่ตอนนี้ไม่ว่างมาเล่นแล้ว
ไว้เดี๋ยวต้องตามถามวิชาเลือกสักหน่อยล่ะ
แต่ตอนนั้นที่ได้คุยกับพี่ก็ถือว่าโชคดีจริงๆ
ตอนนี้เลยได้ครูห้องพยาบาลที่มีความรู้มาเสริมด้วย
ตอนนี้ยังนิดๆหน่อยๆไม่เป็นไร เดี๋ยวต่อไปคงได้แทรกข้อมูลอีกแหละ
เรื่องโดนั้น ผมอยากให้เรื่องมันงวดกว่านี้น่ะครับ
ถ้าแบบเป็นทางการ ผมขอให้ผมเรียนจบก่อนแล้วกัน
แล้วเดี๋ยวช่วงรอรับปริญญา(ถ้าเรียนจบนะ)
จะมาบริหารตรงนี้ให้เอง
ส่วนเรื่ิองมีตติ้งนั้น มีหลายคนพูดเปรยไว้แล้ว
ซึ่งก็อยากให้รอก่อนเช่นกัน
อยากให้รู้จักกันมากๆแค่ทั่วถึงกว่านี้ก่อนแล้วค่อยมาเจอกัน
จะได้คุยสนุกๆไม่เป็นกระจุกยังไงล่ะครับ

#16
เสียดายจัง ถ้ามีอารมณ์พิมพ์ใหม่เมื่อไหร่ก็มาอีกนะ
ผมอยากอ่านน่ะ ในฐานะชมรมนักเรียนไทย อิๆ

จริงๆแล้ว ป่วนก็ไม่ได้เข้ามาใน exteen บ่อยอะไรนักหรอกฮะ..

เพิ่งจะมาสมัครเอาปลายๆเดือนเมษา ก็อืดๆ เฉื่อยๆไง
แต่ก่อนหน้านี้กิติดบล็อกของพี่ตาล(สีดา)อยู่แล้ว

พอเจอหนูบูม ป่วนก็เลยเริ่มเข้ามาดูโครงการนี้ ใจจริงก็อยากจะสมัครเป็นนักเรียน แต่ก็ไม่ทันเสียก่อนเลยซุ่มดูอยู่ฮะ

ยาม... ก็ยังคิดพล็อตไม่ออก เลยยังปล่อยทิ้งไว้
ร้านอาหาร..นึกไม่ออก
ครูห้องพยาบาล.. มาไม่ทัน เลยรอต่อไป..
มาเจอรับสมัครครูนี่แหละฮะ ถึงตัดสินใจได้ว่าจะลองดู

ตอนแรกว่ายากนะ ที่จะจิ้นตัวละครได้ขึ้นมาสักตัว ที่โตกว่าป่วน เพราะเรียนมัธยมก็ยังไม่จบเลย แล้วจะให้เป็นครูอีก ซึ่งเราก็ไม่ได้อยู่ประเทศไทยไง ก็เลยติดภาพตอนม.ต้นมานิดหน่อย แถมเรื่องฟิค หรือ เขียนนิยายอะไรนี่ก็ไม่เคยจบซักที อีกอย่างเพราะไม่ค่อยได้เขียนหรือพิมพ์อะไรที่ยาวๆตอนอยู่นอกด้วย ก็มีหวั่นๆบ้างว่าจะใช้คำผิดหรือเปล่า..

พอเข้ามาอยู่ในโครงการนี้ ก็ติดใจมากขึ้นๆ นะ

เพราะเหมือนเป็นอีกทางหนึ่งที่เรารู้สึกได้ว่า ไม่ได้ห่างจากประเทศไทย

และการที่ตัวละครทุกตัวนั้นเหมือนว่ามีชีวิตขึ้นมาจริงๆ มีการพัฒนา มีมิติ และหลายแง่มุม ก็ทำให้ป่วนได้ข้อคิดในบางแง่มุมด้วย เหมือนทำให้เราไปปรับใช้ในชีวิตได้เหมือนกัน

ถึงจะมาช้ากว่าคนอื่นแต่พูดได้จริงๆนะว่ารักโครงการนี้มากเหมือนกัน ถึงแม้ว่าป่วนจะแอบอู้ ไม่ส่งงาน ไปหน่อย = =;

อีกอย่าง โครงการนี้ก็ทำให้รู้สึกว่าอาชีพครูก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดฮะ(และอาจมีผลแต่การเลือกคณะอันใกล้นี้เช่นกัน)

ส่วนสิ่งที่อยากให้ปรับปรุง ไม่มีนะฮะ เพราะคิดว่าเท่านี้ก็ดีแล้ว.. เป็นอะไรที่พอดีๆ..

สุดท้ายนี้ก็เป็นกำลังใจให้เพื่อนๆพี่ๆทุกคนฮะ

ปล. เอ่อ เรียบเรียงไม่ค่อยเก่งนะฮะ แต่เท่าที่คิดดูก็น่าจะมีประมาณนี้แหละฮะ

ปล2. มีทติ้งก็น่าสนุกนะฮะ ^^; แต่จะไปยังไงง่ะ (รอกลับไทยก่อนเน้อ..)

เมื่อวานพิมพ์ซะยืดยาว..แล้วมือก็จิ้มโดนปุ่มF5...เข้าใจความรู้สึกคุณแม่แมนเลยค่ะ

ที่จริงก็ผ่านตาร.ร.ล.บ.มาบ้างนิดหน่อย จากบล็อกคนรู้จัก จนมาเจอในบล็อกakiว่ารับสมัครครู ก็เลยสนใจ เพราะมันคือสิ่งที่ตัวเองกำลังเรียนอยู่

แรกสมัคร แอบรู้สึกกดกัด+ประหวั่นพรั่นพรึงมาก(ต้องใช้คำนี้กันเลยทีเดียว )เพราะไม่เคยปฏิสัมพันธ์กับคนทีละมากๆขนาดนี้ (ปรกติได้แต่ทำอะไรต๊อกแต๊กตามจังหวะชีวิตตัวเองไปเรื่อย..) แต่ก็รู้สึกดีใจนะคะที่ได้มาร่วมโครงการนี้

อย่างแรกที่ทำให้รู้สึกอย่างงั้นเลยก็คือ ร.ร.ล.บ. ทำให้เราตั้งใจเรียนขึ้น เวลาเรียนทฤษฎีอะไร ก็จะนึกเลยว่าเอามาใช้กับร.ร.ล.บ.ได้ยังไงบ้าง รู้สึกได้ทบทวน และคิดในแง่การนำมาใช้จริงมากขึ้น รู้สึกว่าเข้าใจลึกซึ้งกว่าแต่ก่อนเยอะเลยค่ะ

แม้ว่าปฏิสัมพันธ์จะไม่เหมือนกับการฝึกสอนจริง แต่ก็เหมือนกับฝึกสอนในสภาพเสมือนจริง ทำให้คิดในแง่มุมที่ปรกติไม่เคยคิดถึงมาก่อน เป็นประโยชน์สำหรับคนที่เรียนด้านนี้จริงๆค่ะ


ส่วนด้านการแต่งฟิค...ความท้าทายของร.ร.ล.บ.นอกจากจะเรื่องความสมจริงในสังคมไทย ยังจะต้องสู้รบกับพลังสาววายในตัวอีกด้วย (ฮา)
แต่ก็สนุกดีค่ะ โดยส่วนตัว คิดว่าความเป็นไทยก็เท่ห์ไม่แพ้ชาติอื่นนั่นแหละ ดังนั้นก็อยากจะร่วมถ่ายทอดอะไรในแง่มุมของตัวเองออกมาบ้าง ถึงจะติดว่าอยู่ไกลบ้านมานาน แถมสไตล์การเขียนตัวเองก็ได้รับอิทธิพลจากการ์ตูนและแฟนฟิคมาเยอะก็ตาม แต่จริงๆก็รักเมืองไทยนั่นแหละค่ะ

ความท้าทายอีกอย่างก็คือ จำนวนคน
การแจกจ่ายบทให้ทั่วถึง เป็นเรื่องยากมากทีเดียว แถมสไตล์การเขียนตัวเองก็มักจะเน้นคนน้อยๆ ไม่ค่อยถนัดตัวละครเยอะๆเท่าไหร่ ตอนนี้ก็ยังกลัวว่าจะกล่าวถึงคนได้ไม่ครบอยู่เลยค่ะ แต่ก็อยากจะเขียนให้ได้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ เพราะในความรู้สึกเราตอนนี้ ร.ร.ล.บ.เหมือนเป็นครอบครัวใหญ่ๆไปซะแล้วล่ะค่ะ

เรื่องที่อยากให้ปรับปรุง ตอนนี้ยังไม่มีค่ะ
แต่แอบหวั่นว่าด้วยจำนวนชั่วโมงต่อสัปดาห์แบบที่เป็นอยู่ จะสามารถสอนให้นักเรียนเอาความรู้ไปสอบวัดระดับได้สักระดับไหน เห็นทีจะต้องรื้อหลักสูตรใหม่ ไม่ก็ทำแบบเรียนใหม่เสียแล้ว (55)

เรื่องมีตติ้ง อยากให้มีค่ะ แต่คงต้องขอหลังจบการศึกษา(หลังมี.ค.ปี 2009)ไม่งั้นคงไปไม่ได้แหงๆ

ก็..ฝากตัวกันอีกที ฝากเจ้าปราบด้วยนะคะ
><

อ่ะแฮ่ม ... เป็นการเป็นงานสินะ

ตอนแรกเห็นผ่าน ๆ ก็แอบคิดอยู่เหมือนกันว่า 'โรงเรียนลูกบาศก์' มันคืออะไร แต่ช่วงนั้น (ปลายเมษา นั่นแหละ) ยังไม่ได้มาย้อนมาเล่น exteen จริง ๆ จัง ๆ จนมาถึงช่วง พฤษภา เห็นในเอนทรี่น้อง (ป่วน; ครูกฤต) ก็ว่าน่าสนใจดี เลยมาเป็นครูเอซ เนี่ยแหละ

ถามถึงความรู้สึก สนุกนะ แปลก ๆ ดี มีที่ให้เราได้ทำอะไรรั่ว ๆ เพิ่มขึ้น ได้เจอ พลเพี้ยน (?) เพิ่มขึ้น แล้วก็มีอะไรให้ทำเวลาว่าง (มีด้วยหรอ)
แล้วการที่เราได้มาเป็นครู มันทำให้เราได้แก้บางอย่างเกี่ยวกับการศึกษา ที่โลกแห่งความจริง มันช่างบัดซบ ให้มันดีขึ้น และให้มันเป็นในแนวที่เราอยากเป็น

ทุกอย่างสำหรับ รรลบ. ดีหมดเลย (ประมาณเบิร์ดรักทุกคนเลย) ไม่มีข้อติติงใด ๆ ทั้งสิ้นครับ ^^

แต่สำหรับข้อเสนอ ยังนึกไม่ออก ไว้นึกออกแล้วจะบอกครับ

สู้ ๆ ครับพี่โคค่อน

#18
ยอมรับครับว่าการสวมบทตัวละครที่อายุมากกว่าเป็นสิ่งที่ยากนะ
จนผมเคยคิดว่าผมจะต้องเตือนให้ต้องอายุพอๆกับตัวละครไหม
แต่ผมเองก็ไม่อยากปิดกั้นตรงนี้เท่าไหร่
ไม่ได้ซีเรียสว่าต้องเป๊ะๆ แค่สวมบทอย่างตั้งใจก็พอแล้ว
เพราะถ้ามีตรงไหนที่ยังไม่ใช่ เราก็จะมาช่วยๆกันแนะกัน
ถือว่าเป็นโรงเรียนสำหรับคนมาเล่นโดยแท้จริงครับ

เรื่องที่ว่าการเอาไปปรับใช้ในชีวิตจริงผมว่าเป็นได้นะ
เพราะในนี้มันคือการจำลองสังคมซึ่งรวมทั้งปัญหาต่างๆด้วย
เป็น simulation ที่สร้างโดยทุกๆคนที่มาากความต่างไง

ส่วนเรื่องความสนใจในอาชีพครูนั้น
ผมว่าโรงเรียนนี้อาจจะไม่ได้ให้แนวคิดทุกอย่างของความเป็นครู
แต่ถ้ามันทำให้มองอาชีพครูในแง่ดีขึ้นได้ ผมก็ดีใจนะ


#19
รู้ไหมว่าสมัยก่อนผมก็เขียนเป็นแต่เรื่องทำนองว่า
โลกนี้มีแค่พระเอกกับนางเอกแค่สองคนอยู่ในเรื่อง
และก็เคยรู้สึกว่าการจะมาใส่ตัวละครมากมายมันวุ่นวาย
แต่ในช่วงหลังผมก็ได้รู้จักการ์ตูนหลายเรื่องที่คนเยอะแต่ก็สนุก
แล้วพอได้มามีส่วนร่วมในการทำเกมจีบสาว
ผมก็เลยสนใจความหลากหลายที่จะมาสร้างมิติให้สังคมครับ

ส่วนเรื่องที่ทำให้ตั้งใจเรียนเรื่องครูนั้น ก็ยิ่งน่าดีใจอีก
และถือว่าเป็นประโยชน์ต่อเพื่อนๆด้วย กับการได้รู้แนวการสอนจริง
ซึ่งถ้าผมได้เขียนการ์ตูนเกี่ยวกับโรงเรียนเมื่อไหร่
ผมคงต้องเครดิตความดีความชอบให้กับเพื่อนๆแน่นอน

สำหรับเรื่องวาย ไม่ถือกันครับ มีบ้างก็สนุกดี
ผมว่าพอมันรวมด้วยกันมันก็ทำให้ได้ทั้งรสชาติ ได้ทั้งไทยๆ
ทำให้เห็นว่าจะวายก็วายในบริบทไทยได้นา(จะดีหรือเนี่ย เหอๆ)
ส่วนเรื่องการติดอิทธิพลจากการ์ตูนและแฟนฟิคนั้น
เป็นประเด็นที่ทำให้ผมตั้งโครงการนี้เลยแหละ
เพราะผมอยากให้เพื่อนๆมาสร้างแนวทางใหม่
ที่อิสระจากอิทธิพลภายนอกมากขึ้นครับ อย่างค่อยเป็นค่อยไป

เรื่องความไม่ถนัดในการเขียนตัวละครเยอะๆ ไม่แปลกครับ
และเราไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงทุกคนตั้งแต่แรกด้วย
ค่อยๆผูกสัมพันธ์ไปเรื่อยๆแหละครับ
เหมือนกับในชีวิตจริง ที่เริ่มจากคนใกล้
แล้วต่อไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็ได้รู้จักทุกคนเอง

มีตติ้งคงหลังจากตอนนั้นจริงๆ(ผมอยากเรียนจบก่อน)
ไว้มางานรับปริญญาผมกันตอนมีตพิเศษไหม เหอๆ
(เป็นแรงผลักดันให้ตัวเองท่องว่าต้องเรียนจบให้ได้)


#20
ยินดีที่จะมารั่วกันที่นี่ครับ
ผมอยากได้สไตล์ที่หลากหลายอยู่แล้ว
ถือว่าเป็นการเรียนรู้วิธีการเล่าของแต่ละคนครับ

ส่วนเรื่องมีอะไรทำในเวลาว่างนั้น
ผมว่าไปๆมาๆอย่างผมเองก็เบียดเบียนเวลางานให้ว่างเองด้วยซ้ำ
พอผมก็พบว่า รอไปก็ไม่มีเวลาว่างหรอก
มันอยู่ที่การจัดสรรเวลาให้ดี เลือกที่จะพักอย่างมีสาระ
และพอผมมีงานทำทางนี้อย่างเป็นเรื่องเป็นราว
ทำให้ตั้งแต่ขึ้นปีสี่ผมก็วาดรูปมาตลอดไม่ได้หยุดนานอีกแล้ว
และพอมีโรงเรียนลูกบาศก์ ก็ทำให้ชีวิตยุ่งมากขึ้น
แต่ก็มั่นใจว่า ดีแล้วที่ผมได้เริ่มตอนนี้
เพราะถึงแม้ปีนี้จะเป็นปีที่ควรตั้งใจกับการเรียนปีสุดท้าย
แต่ถ้ารอจนจบก่อน ตอนนั้นผมอาจไม่มีอารมณ์จะเริ่มแล้ว

แล้วก็ดีใจครับถ้าเราจะมาช่วยกันหาแนวทางการศึกษาในอุดมคติด้วยกัน


ปล. ไปๆมาๆผมก็มาเขียนระบายความรู้สึกกันตอนมาตอบเลยแฮะ
ดีแล้วทีไม่เขียนเองก่อน เหอๆ

ปล2 หวั่นใจอยู่กับการเอาเวลาที่ควรไปปั่นโปรเจคมาเขียน
แต่พอเขียนแล้วรู้สึกสบายใจแบบนี้ก็ขอหน่อยเถอะ

เนกิเจอรรลบจากบล๊อกของครูกฤตเนี่ยล่ะ แต่ตอนแรก งานยุ่งมาก เลยไม่ได้สนอะไรมากมาย อ่านแรกๆก็ไม่รู้เรื่อง เจอครั้งที่2 บล๊อกครูเอซ ตามมาหลอกหลอน เลยลองสมัครดู ช่วงสอบ แต่ก็สมัครได้ คิดคาร์แรกเตอร์ไม่ค่อยออก ไม่แน่ว่าใจไปทางไหนดี เลยเอามันแบบเด็กๆเนี่ยแหละ เพราะตัวเองจริงๆก็อยู่แค่มัธยมต้น เล่นไปเล่นมา ติด! มันก็เพลินนะ นั่งดูบล๊อกคนอื่นไป กลายเป็นเสพติดไปเสียอย่างนั้น...

สุดท้ายย

รักโรงเรียนลูกบาศก์!

#22

โห พึ่งรู้นะเนี่ยว่ามัธยมต้นเอง พ่อครูปราชญ์
อยากบอกว่าไม่ต้องกังวลมากหรอกนะครับ
ถึงเราจะยังอายุไม่ถึงตัวละคร ซึ่งมันก็ไม่แปลกหากจะยังไม่อิน
แต่ขอแค่เวลาเขียนนั้นก็พยายามนึกเสมอว่าถ้าคนอายุนั้นจะเป็นยังไง
เราอาจจะรู้ไม่ตรง ขอแค่พยายามตามความเข้าใจไปก่อน
แล้วเดี๋ยวเพื่อนๆจะช่วยดูกันให้เอง
และที่สำคัญคือ กิจกรรมนี้ยิ่งเล่นนานเข้าตัวละครจะยิ่งลึกครับ
คือกาลเวลาจะทำให้ตัวละครมีมิติเอง
แล้วเราจะเข้าใจตัวละครของตัวเองมากขึ้นเช่นกัน
(แม้แต่ผมเอง ตอนนี้ผมกยังรู้จักภูมิมากกว่าวันแรกด้วย)

อา ใช่ค่ะ
ไปๆมาๆ นานาก็เริ่มรู้จักเหมือนฝันมากขึ้นเหมือนกัน
อ่านการบ้านแรกๆแล้วคนละอารมณ์เลย 5555

ความรู้สึกแรก...
คือแค่อยากสร้างคาแร็คเตอร์ตัวละครที่แหวกแนวจากตัวเดิมๆ ที่คิดไว้.. เนแบบคนธรรมดา.. ที่มีความไม่ธรรมดาในตัว.. เฉยๆ

แต่พอได้เข้าร่วมกิจกรรมนานๆเข้า.. ได้อ่านการบ้านของเพื่อนๆ เขียนการบ้านของลูก... ติดตามกิจจกรรมของโรงเรียนลูกบาศก์นี้ไปเรื่อยๆ รู้สึกสนุกและตื่นเต้นไปทุกๆ กิจกรรมที่ทำ ถึงแม้จะไม่ค่อยได้อัพการบ้าน หรือไปร่วมในสมาคมผู้ปกครองเลย.. แต่ก็รักและชอบโรงเรียนนี้มากเลยค่ะ!!

ที่สำคัญ...
เหตุผลที่เข้ามาสมัครคือแนวคิดว่าเป็นนร.ไทย.. ในประเทสไทย... ไม่ใช่โรงเรียนแนวนานาชาติ..ญี่ปุ่นจ๋า~ 8;k,i^hl7dgs,nvogiklj']^dgikg-hkwxvp^j.ol4krc;f]hv,c[[gfup;dy[gikot8t

ความรู้สึกเหมือนเราส่งลูกเราเข้าไปอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบเดียวกับเราค่ะ

^^
ข้อความที่เป็นภาษาประหลาดๆ ค่ะ..ดันลืมว่าเป็นคีย์ฯภาษาอังกฤษอยู่